تبليغاتX

امروز هم روزیست ودر این وانفسا و در این تنهایی که همه میگذارند به روی دوش هم بارمن به دنبال کسی میگردم که بیاید شاید و با آمدنش اینهمه غم که بروی دوشم انباشته شده کم بشود من نمیدانم به کجا باید رفت؟؟؟ آن همه غیرت و مردانگی و عشق ووفا که همه میگویند: ( فقط میگویند ) در کدامین خانه پنهان است؟ وچرا باید بازدرپستوی خانه نهان باید شد؟!من در این وادی تشویش ودغل گم شده ام به کجا باید رفت؟ به کدامین راه؟ من در اینجا که خودم میبینم گم شده ام ، ای زمان تو بیا و مرا پیدا کن و ببر تا ته دشت تا ته رود و ببر موج به موج و ببر سنگ به سنگ تا سر کوه...

عشقولانه
عشقولانه
وقتی رد شدی ...
عشق مبهم
بعد عرض سلام

بابا گفتم من هم زن گرفتم یه هم زن برقئ ۳۷هزارتومان موجئ بولند شده که نگو که کیه اسمش چیه بچه کجاست کامنت براش گزاشته نزاشته نمیاد وب کامل بخونه که چئ نوشتم افلاین میزنه فش میده چرا زود تر بش نگفتم شوخیم نمیشه کرد

 نقاش قلم مویش را برداشت و آسمان را رنگ کرد! رنگی که امروز آبی مایل به خاکستری است. اگر چه قلم مویش خشک بود و پالت رنگش بدون یک لکه رنگ
نقاش ِ شهر ،جز رنگ خاکستری رنگ ِ دیگری نداشت
پس شهر خاکستری شد و جانوران ِ دو پای مغرور به راه افتادند
ارکستر سمفونیک ِ مشهور شهر، مدتهاست ملودی جدید که هیچ!!قطعه ای برای نواختن ندارد
آخر موزیسین بزرگ شهر که از همه دانا تر است جز بوق ِ ماشین و شیهه اسبهای مونث خیابان و اصوات ِ پی در پی که شبیه هو هوی نا همگونیست ،تا به حال چیزی ننوشته است
آرشه ویولونیست ِ شهر مدتهاست که پاره شده است و دگمه های آکاردئون آن مرد ِ کور مدتهاست که از پیراهنش به پایین افتاده است
سیمهای گیتار آن دخترک که روی دستش تکه های سوخته روزنامه چسبیده و بر چشمش سیگاری روشن است،فقط یک سیم دارد که مورچه های طبقه بالایی از رویش راه می روند
موسیقی زندگی در شهر،سالیان ِ درازی است که فالش نواخته می شود
شنوندگان با چه لذتی گوش می دهند
زمین از اول اینقدر سیاه بود؟یا ابلیس ِ پلشت ِ شهر ماهی های قرمز را که بر روزی زمین راه می رفتند جوید و خورد؟
اینها شاید اشتباه نقاش باشد
جانوران ِ زیادی هر روز به زیر ِ خاک می روند
قورباغه های مهربان قلبی نیز هم
در همین شهر هر روز اسبهای نا نجیب ِ پاشنه بلندی با ناخن های لاک زده به زیر ِ خروار ها خاک سر می خورند
ولی هنوز پیانیست ِ بزرگ ِ شهر انگشتانش پینه بسته است از بس که روی حرف ِ خودش و آن نتها ایستاد
آخر فقط اوست که نتها را فراموش نکرده است و لحظه ناب فراموشی و دل انگیز شبهای شهر را
همه چیز هنوز برای او رنگی است
نوبت نقش کردن پیانیست رسیده است در حال ِ نواختن و یا سر خوردن ِ مورچه کوچی روی دیوار و رقصیدن موشها
مردک ِ متعصب دزد همسایه دیگر مرغ را به خانه زن ِ سرخ لب ِ همسایه بقلی نمی برد!!برای کودکانش از درخت لاشه خزندگان می چیند
کلاغ ِ مورچه خوار طبقه پایین از این پس ،پس مانده لاشه اسب را نمی جود
شلوغ است!!-شهر را می گویم
هنوز خاکستری است
پیانیست هنوز و هر روز می نوازد!!نت به نت...دقیق همان آهنگ ِ دلنواز ِ زندگی را
نقاش او را کشید
سر پنجه های پینه بسته اش را
لکه ای قرمزاز قلم مویش چکید بر دفتر ِ خنثی ی روز گار ِ شهر
رنگ زاییده شد

 در سکوت این دوستت می دارم       
رازی است
از سر انگشتانم بچینش تا تازگی دارد
 

                                                                                   

|+| نوشته شده توسط من یا تو ؟ در دوشنبه سوم تیر 1387 ساعت 1:10 قبل از ظهر |

( نه تكه چوبي يخ زده)غصه ام غصه ی تنهاییست

                                                             

تنها در عالم بودن , مي خواهم ساده باشم  اما تنها بويي باشم در عالمي بي همتا

چه زيبا مي شود عالم , كه انساني نباشد. خاك باشد و بوي عطر گلي

كه ببويي انرا و بداني كه تنها تو هستي كه حسش مي كني

كوهي عظيم در برت تكه سنگي بيش نيست,چون تنهايي.....

فكري تازه,نوري روشن ...

خواهي ديد كه روزي مرد مي شوي .

حس مي كني ستارگان را , حس غروشان را

 مي درخشند تا انجا كه توان دارند,كه چيزي بگويند

 مي گويند كه انان كه جهان را روشن نموده اند چه غرور مندن در محشر خورشيد قد الم مي كنند

رودي روان هستم در تصوير ي از قاب يك اتاق كه هر روز مي بيني مرا و لبخند مي زني

به سنگ ريزهاي بسترم .

مي خواهم جاري باشم نه تكه چوبي يخ زده.

دوست دارم بوي خوشي باشم در هواي اتاقت,ببويی مرا تا شايد ازاين طريق در درونت رخنه ايي كنم

مي ترسم از ان عالمي كه مي گريزندانسانهایش از هم .دوست دارم عالم تنها را با گل زيبايم , كه ببويمش

فكر بي ابيش فكر پرپر شدنش فكر سرماي زمستان چه تلخ خوهد بود .

به دنبال جايي مي گردم تا گلم را در انجا پناهي دهم خاك گلدانش باشم و برايش نابود شوم

از ابرهاي سياه گريزانم از گرماي خورشيد از نسيم كه هر بار عطري تازه با خود دارد

مي ترسم از انان ...

گلم هروز محو تماشاي انان است افسوس كه حتي لحظه اي به زير پا نمي نگرد 

 افسوس كه دركي از خاك ندارد

شايد  نداند كه همه ي انها فروغي دارند و تنها خاك است كه برايش خواهد ماند

                                                   

|+| نوشته شده توسط من یا تو ؟ در چهارشنبه یکم خرداد 1387 ساعت 0:18 قبل از ظهر |

کرکس
                                                              سلام

بدونه این که بدونه من کیم چیم ازکجام رفت چوقولئ کرد حالا نمیدونم به کئ اونم گقت:گوساله بئ

ناموس باشه طلبش. باشور اومدم وآروم رفتم.پیش خودش میگه ازم ترسید به زار بگه گفت:وائ

به حالت اگه مزاهمش بشئ  من که هیچ وقت مزاهمش نشودم ههههههههئئئئئئئئ

 

                                                            

خوش به حال آسمون که هر وقت دلش میگیره ، بی بهونه می باره 

به کسی توجه نمی کنه ... از کسی خجالت نمی کشه ... می باره و می باره و

می باره ...

اینقدر می باره تا آفتابی شه..!  ‌آبی شه ...!!!

کاش ... کاش می شد مثل آسمون بود ... کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا

 بالاخره آفتابی شی ... بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده ... انگار نه انگار که

غصّهای بوده ... همه چیز فراموشت بشه ...!!!

آسمون چشم های من تا صبح بارید...

نگام کن...

حالا آبی شدم...؟؟!

                                                                 

|+| نوشته شده توسط من یا تو ؟ در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 ساعت 0:0 قبل از ظهر |

                                                                   

 خیلی وقت ها هوس می کنیم انقدر حرف بزنیم و حرف بزنیم که یکی پیدا شود و بگوید خواهشا بس کنید ! مثل امروز من که یکدفعه گفتند باید بروی و من سرگردان شدم که با کسانی که بر جایم می مانند چه کنم ؟ حتی فرصت از بین بردن این هوس ها هم نیست . به همین دلیل فقط می گویم خدا نگهدار ...

|+| نوشته شده توسط من یا تو ؟ در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 1:19 بعد از ظهر |

 

|+| نوشته شده توسط من یا تو ؟ در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 ساعت 5:20 بعد از ظهر |